Boyacı Çocuklar

Yeşil bir parkın ortasında tahta bir bank:
Yan yana oturmuş iki yumurcak;
İkisinin de yüzü siyah boyalı,
İkisinin de gözlerinde solgun bir ışık,
İkisinin de yüzü güleç ama gözleri dumanlı,
İkisinin de aklı sanki biraz karışık.

Ayaklarının dibinde duran birer yağlı sandık;
Ekmek tekneleri,
Ciğer-pareleri,
Kendileri...

Yüreklerinde bir ince sızı;
Yaşam kaygısı, ekmek kavgası
Ve aslanın ağzı...

Ne oyun bilirler
-Sandıklarını dümbelek yapmaktan başka-
Ne de tekerleme
-“Boyayalım, boyayalım” haricinde-

Yaşanmamış bir çocukluk
Ve Minik avuçlarına sunulan
Üç kuruşluk mutluluk…

Ezik Çilek